To jest temat, o którym w naszym środowisku mówi się zdecydowanie za rzadko i zdecydowanie za delikatnie.
Bo problemem nie jest samo to, że ludzie chodzą na szkolenia.
Problemem jest to, że zbyt często szkolenie przestało być narzędziem realnego rozwoju, a stało się tylko sposobem na zdobycie papieru, punktów, zaświadczenia i świętego spokoju.
I wszyscy to widzą.
Widać to po programach niektórych szkoleń.
Widać to po poziomie części wykładów.
Widać to po tym, że czasem największym zainteresowaniem nie cieszy się temat, tylko lista obecności, certyfikat i pytanie, czy będzie wysłany mailem jeszcze tego samego dnia.
Nie oszukujmy się — są szkolenia wartościowe, praktyczne i potrzebne.
Są ludzie, którzy naprawdę mają wiedzę i potrafią ją przekazać.
Ale obok tego funkcjonuje też druga rzeczywistość:
szkolenia odbębniane, przewidywalne, odklejone od praktyki, prowadzone tak, jakby najważniejsze było nie to, czego uczestnik się nauczy, tylko to, żeby na końcu dostał dokument potwierdzający obecność.
I właśnie wtedy rozwój zawodowy zamienia się w teatr.
Przychodzimy,
siedzimy,
słuchamy albo udajemy, że słuchamy,
patrzymy na slajdy,
czekamy na przerwę kawową,
podpisujemy listę,
odbieramy certyfikat,
wracamy do domu.
Papier jest.
Punkty są.
Zaświadczenie jest.
Tylko wiedzy często jakoś nie przybyło.
I to jest właśnie najgorsze.
Bo w teorii wszystko się zgadza.
Formalnie rozwój zawodowy został zaliczony.
W segregatorze przybył kolejny dokument.
Można wykazać aktywność.
Można odhaczyć obowiązek.
Można powiedzieć, że człowiek „się szkoli”.
Tylko co z tego wynika dla jakości pracy?
Co z tego wynika dla poziomu operatów?
Co z tego wynika dla warsztatu, odpowiedzialności, umiejętności analizy rynku, obrony założeń, pracy w trudnych przypadkach, nowych problemów prawnych, czy realnych zmian na rynku?
Za często odpowiedź brzmi: niewiele albo nic.
I wtedy trzeba sobie powiedzieć uczciwie:
to nie jest rozwój zawodowy.
To jest administracyjne alibi.
Papier dla papierka.
Szkolenie dla zaświadczenia.
Obecność zamiast kompetencji.
Najsmutniejsze jest to, że część środowiska już się do tego przyzwyczaiła.
Jakby to było normalne, że rozwój zawodowy polega bardziej na kolekcjonowaniu certyfikatów niż na realnym wzroście umiejętności.
A przecież w naszym zawodzie to jest wyjątkowo niebezpieczne.
Bo rzeczoznawca majątkowy nie odpowiada za ładny segregator ze szkoleniami.
Odpowiada za to, co podpisuje.
Za swoje wnioski.
Za metodologię.
Za jakość analizy.
Za skutki swojej pracy.
I klientowi, sądowi, bankowi czy pełnomocnikowi naprawdę wszystko jedno, ile ktoś ma certyfikatów z konferencji, jeśli nie potrafi zrobić porządnej wyceny albo obronić swojego toku rozumowania.
Dlatego warto zadać pytanie wprost:
czy chcemy mieć system szkoleń, który rozwija ludzi,
czy system, który produkuje potwierdzenia obecności?
Bo to nie jest to samo.
Dobre szkolenie powinno zostawiać coś więcej niż PDF z certyfikatem.
Powinno zostawiać:
nową wiedzę,
nowe narzędzia,
lepsze rozumienie problemu,
większą ostrożność metodologiczną,
praktyczne wnioski do wykorzystania w pracy,
a czasem nawet dyskomfort intelektualny, który zmusza do myślenia.
Jeśli po szkoleniu wszystko zostaje po staremu, a jedyną nowością jest papier do teczki, to coś tu jest nie tak.
I jeszcze jedno.
Problemem nie są tylko słabe szkolenia.
Problemem jest też to, że część uczestników wcale nie oczekuje od nich niczego więcej.
Byle punkty się zgadzały.
Byle obecność była zaliczona.
Byle można było iść dalej.
Tylko że z takiego podejścia nie rodzi się silny zawód.
Z tego rodzi się środowisko, które świetnie umie pozorować rozwój, a dużo gorzej radzi sobie z realnym podnoszeniem jakości.
A potem wszyscy się dziwią, że poziom bywa nierówny, że standardy są słabe, że klienci nie widzą różnicy, że dumping ma się dobrze, a prestiż zawodu nie rośnie od samego faktu uczestnictwa w kolejnych konferencjach.
Bo prestiżu nie buduje liczba certyfikatów.
Prestiż buduje poziom pracy.
Dlatego moim zdaniem trzeba w końcu zacząć mówić uczciwie:
nie każde szkolenie jest rozwojem.
Nie każdy certyfikat coś znaczy.
Nie każda obecność przekłada się na kompetencje.
I nie każde „zaliczenie obowiązku” ma jakąkolwiek wartość dla zawodu.
Może więc mniej zachwytu nad papierem,
a więcej pytań o to:
czy to szkolenie naprawdę czegoś uczy,
czy prowadzący ma coś realnego do przekazania,
czy uczestnik wychodzi z czymś więcej niż zaświadczenie,
i czy po tym wszystkim poziom naszej pracy rzeczywiście rośnie.
Bo jeśli nie, to zostaje nam tylko bardzo elegancka fikcja.
A fikcja, nawet oprawiona w ładny certyfikat, nadal pozostaje fikcją.
Szkolenie dla papierka to nie rozwój zawodowy.
To tylko dobrze zorganizowane udawanie, że coś się rozwija.

