Najbardziej uderzające w tej sprawie nie jest nawet samo szkolenie przedegzaminacyjne. Najbardziej uderzające jest to, że Polska Federacja Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych z jednej strony publikuje własny Kodeks Etyki Zawodowej, a z drugiej promuje warsztaty dla kandydatów prowadzone przez egzaminatorów Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej. 9 marca 2026 r. PFSRM opublikowała informację o „profesjonalnych warsztatach przedegzaminacyjnych” z terminem 12–13 maja 2026 r., wyraźnie eksponując właśnie ten element: prowadzącymi mają być doświadczeni egzaminatorzy PKK. 

Problem polega na tym, że własny kodeks PFSRM mówi o czymś zupełnie innym. W aktualnym kodeksie znajdują się takie zasady jak bezstronność, poszanowanie prawa, obiektywizm i dbałość o godność zawodu. To nie są ozdobne hasła. To są podstawowe reguły, które mają chronić zaufanie do rzeczoznawcy i do całego środowiska. 

Jeszcze mocniej brzmi to w zestawieniu z dawnymi zasadami etyki. W historycznym kodeksie z 2004 r. zapisano wprost, że rzeczoznawca majątkowy będący członkiem Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej powinien powstrzymywać się od prowadzenia praktyk zawodowych dla kandydatów na rzeczoznawców majątkowych. Ten dokument nie jest dziś obowiązującą podstawą prawną, ale pokazuje bardzo jasno, że samo środowisko kiedyś rozumiało ten problem lepiej: wiedziało, że roli egzaminatora i roli szkoleniowca nie powinno się mieszać. 

Dziś słyszymy najczęściej wygodne tłumaczenie: tamten standard był stary, nieobowiązujący, więc nie ma sprawy. Tylko że to właśnie jest sedno krytyki. Stary zapis przestał obowiązywać, ale nowego, równie jednoznacznego i spójnego z aktualnym porządkiem prawnym standardu środowisko nie zbudowało. Zamiast jasnych granic etycznych dostaliśmy praktykę, w której organizacja zawodowa promuje szkolenie autorytetem egzaminatorów. To nie jest postęp. To jest cofnięcie się z poziomu jasnej zasady do poziomu wygodnej dwuznaczności. 

A przecież ustawa też nie zostawia tu pełnej dowolności. Rzeczoznawca majątkowy ma wykonywać czynności zawodowe zgodnie z przepisami prawa, ze szczególną starannością, zgodnie z zasadami etyki zawodowej i kierując się zasadą bezstronności. Skoro więc prawo mówi o bezstronności, a kodeks federacji mówi o bezstronności, obiektywizmie i godności zawodu, to naprawdę trudno poważnie twierdzić, że promowanie kursu właśnie tym, iż prowadzą go egzaminatorzy PKK, nie rodzi żadnego problemu. 

Tu nie chodzi tylko o realną stronniczość. Chodzi o pozór zależności, a to w zawodzie zaufania publicznego ma ogromne znaczenie. Kandydat nie powinien mieć nawet cienia myśli, że warto pójść na kurs dlatego, że prowadzi go osoba związana z egzaminowaniem. Egzamin ma być nie tylko uczciwy. Egzamin ma być również postrzegany jako uczciwy i bezstronny. Jeżeli funkcja egzaminacyjna staje się atutem marketingowym na rynku szkoleń, to granica etyczna została co najmniej niebezpiecznie rozmyta. 

I właśnie dlatego ten temat jest szerszy niż jedno szkolenie. Bo obnaża prawdziwy problem środowiska. Nie mamy dziś nowych, mocnych, spójnych z prawem i naprawdę użytecznych standardów zawodowych, które porządkowałyby praktykę wykonywania zawodu i chroniły jego wiarygodność. Za to rynek szkoleń działa sprawnie. To rodzi bardzo niewygodne pytanie: czy organizacje zawodowe bardziej koncentrują się dziś na budowaniu jakości zawodu, czy na organizowaniu kolejnych warsztatów, kursów i wydarzeń? Tego pytania nie da się już zbyć samym stwierdzeniem, że „przecież nie ma zakazu”. 

Najkrócej mówiąc: kiedyś w starych zasadach etyki ktoś miał odwagę napisać wprost, że członek PKK powinien się od takich praktyk powstrzymać. Dziś federacja ma kodeks etyki na stronie, ale jednocześnie reklamuje szkolenie prowadzone przez egzaminatorów PKK. A nowych, spójnych z prawem standardów, które jasno wyznaczałyby granice, nadal brak. I właśnie dlatego ta sprawa zasługuje na krytykę. Nie dlatego, że wszystko jest literalnie zabronione. Tylko dlatego, że środowisko powinno wymagać od siebie więcej niż absolutne minimum.