Powiedzmy to wprost:

system praktyk zawodowych w obecnej formie nie gwarantuje jakości.

A powinien.

Bo to właśnie praktyki są momentem, w którym kandydat przestaje być „po studiach”

i zaczyna być kimś, kto realnie potrafi wykonywać zawód.

Tylko że w praktyce często wygląda to zupełnie inaczej.

Problem nr 1: brak realnej weryfikacji jakości

Praktyki mogą prowadzić osoby, które spełniają minimalne wymogi formalne.

Ale:

– nikt nie weryfikuje jakości ich operatów,

– nikt nie sprawdza ich warsztatu,

– nikt nie ocenia, czy potrafią uczyć.

W efekcie:

można uczyć zawodu… nie mając wysokiego poziomu własnej pracy.

A to jest pierwszy i fundamentalny problem.

Problem nr 2: praktyki „na papierze”

System opiera się na:

– dzienniku praktyk,

– wpisach,

– podpisach.

Czyli:

kontrolujemy fakt odbycia praktyki

ale nie kontrolujemy jej jakości

Efekt?

można „przejść” praktyki, nie ucząc się realnie zawodu.

Problem nr 3: praktyki grupowe

Rozporządzenie dopuszcza:

nawet kilku (do 7) praktykantów u jednego opiekuna

W teorii OK.

W praktyce:

– brak indywidualnej pracy,

– brak analizy błędów,

– brak realnego feedbacku,

– brak prowadzenia krok po kroku.

I zamiast nauki mamy:

obsługę grupy.

Problem nr 4: „po łebkach” i na skróty

Praktyki bardzo często:

– są szybkie,

– są schematyczne,

– są powtarzalne,

– są robione „pod dziennik”.

Czyli:

robimy operaty, które mają być wpisane

a nie takie, które mają nauczyć myślenia

Efekt?

kandydat kończy praktykę… i dalej nie umie robić wycen.

I to jest brutalna prawda, którą każdy w środowisku zna.

Problem nr 5: cena = brak jakości

Maksymalna opłata za praktykę to dziś około:

4000–4200 zł

Brzmi sporo?

Tylko że:

– to jest cały proces praktyki,

– często obejmujący wiele miesięcy,

– z wieloma operatami,

– z nauką zawodu od podstaw.

A teraz uczciwe pytanie:

czy za te pieniądze da się zrobić rzetelny mentoring?

Indywidualny.

Z analizą błędów.

Z tłumaczeniem decyzji.

Z budowaniem warsztatu.

Nie.

Więc co się robi?

optymalizuje się czas

robi się grupowo

upraszcza się proces

skraca się naukę

Czyli dokładnie to, co widzimy.

Problem nr 6: brak przygotowania do samodzielności

Największy problem nie jest nawet w tym, jak wyglądają praktyki.

Największy problem jest w tym, co jest po nich.

Bo kandydat:

– ma dziennik,

– ma operaty,

– ma odbytą praktykę,

ale bardzo często:

nie potrafi samodzielnie zrobić wyceny od A do Z

Nie rozumie:

– ryzyka,

– założeń,

– ograniczeń danych,

– odpowiedzialności.

A przecież to jest sedno tego zawodu.

I teraz najważniejsze

Rozporządzenie jest poprawne formalnie.

System jest „zorganizowany”.

Dokumenty się zgadzają.

Tylko że:

system kontroluje formalność, a nie jakość.

A zawód rzeczoznawcy to nie jest zawód formalny.

To jest zawód:

decyzyjny

analityczny

odpowiedzialny

I tego nie da się nauczyć „z dziennika praktyk”.

Wniosek

Można dziś:

– odbyć praktykę zgodnie z przepisami,

– zrobić wszystkie wymagane operaty,

– zdać egzamin,

– uzyskać uprawnienia,

i nadal:

nie mieć warsztatu do wykonywania zawodu na wysokim poziomie.

Co jest prawdziwym problemem?

Nie brak przepisów.

Nie brak regulacji.

Brak realnego egzekwowania jakości nauki zawodu.

I teraz pytanie do środowiska:

czy chcemy dalej produkować rzeczoznawców „zgodnych z procedurą”…

czy takich, którzy naprawdę potrafią robić wyceny?